Hey leuk dat je weer op mijn blog bent vandaag ga ik het hebben over iets dat ik heb meegemaakt en veel over mij zegt, namelijk mij psychose. Minder dan jaar geleden heb ik een psychose gehad, het was een zware periode voor mij en mijn familie, je zou nu denken dat ik er vanaf ben maar dat is jammer genoeg niet zo. In een interview met mezelf kom je meer te weten over mijn psychose.

Hoe is het allemaal begonnen?

Het begon allemaal met slaapproblemen, voor mijn psychose had ik al 3 jaar slaapproblemen. Ik sliep elke dag pas rond 5-6 uur en moest elke dag om 7 uur opstaan om naar school te gaan. Je kunt al begrijpen dat het na een tijdje niet meer lukt. Mijn slaapproblemen werden erger en erger en op sommige dagen sliep ik zelfs niet. Na een tijdje begon ik te hallucineren en dacht dat het door het niet slapen kwam. De dokters dachten dat ook. Ik dacht dat ik aan insomnia leed en daarvoor ging ik 3 jaar lang naar de dokter. Ik kreeg eerst homeopathische slaappillen die niet werkte, daarna kreeg ik lorazepam dat wel werkte maar niet hielp tegen de hallucinaties. Mijn hallucinaties werden maar erger en erger en ik begon me ook steeds angstiger te voelen.

Hoe is de dokter er op gekomen dat je aan een psychose leed? 

Mijn symptomen werden maar erger en erger ik zag schaduwen, dieren, mensen en was bang voor herhalende patronen, ik ben daar mee naar de dokter gegaan en ze vermoede een psychose maar ze kon het niet met zekerheid zeggen omdat ze geen psychiater is. Ze verwees me door naar het VDIP (Vroege Detectie en Interventie Psychose). Toen ik daar aankwam werden mij enkele vragen gesteld en gelijk hadden ze door dat het om een vroege fase van een psychose ging.

Hoe waren je laatste dagen voordat je wist dat je een psychose had? 

Vreselijk! Ik was mentaal heel erg ziek en zwak, ik was verward en fysiek ging het ook niet goed. Ik hallucineerde constant en ben toen zelfs terug bij me ouders gaan wonen. Mijn lichaam was zo kapot dat ik zelfs naar het ziekenhuis moest na dat ik was gevallen en bijna in shock raakte.

Hoe ging je familie hier mee om? 

Natuurlijk was het heel moeilijk voor hun, maar mijn ouders bleven beiden sterk. Zelfs mijn zusje wist goed hoe ze met dit moest omgaan.

Hoe was dit allemaal voor jou, hoe nam jij het op?

Minder goed dan mijn familie, ik wou niet gek worden dat was bijna het enige waar aan ik kon denken. Ik zat toen al op TKO en kon mij diploma in dat jaar halen maar doordat ik ziek ben geworden ging dat niet, dat was een enorme tegenslag. Ik huilde dagen lang en voelde mij heel erg slecht.

Hoe gaat het nu met je?

Het gaat beter dan toen, het gaat nog niet helemaal goed met mij maar ik zal er raken. Ik ben blij dat ik de motivatie heb om naar school te gaan. Ik heb nog steeds last van de cognitieve symptomen en ben een stuk rustiger dan vroeger, wat wel jammer is. Er is veel veranderd en mensen rond om mij hebben dat ook door ik ben bijvoorbeeld een stuk meer ingetogen dan vroeger en ik ga ook minder feesten.